Umów wizytę

FAQ

Pierwsza wizyta u psychologa

To kwestia indywidualna.

Czas trwania terapii zależy od rodzaju trudności, celów terapeutycznych oraz
indywidualnych uwarunkowań pacjenta.

Na początku spotkań, wspólnie z psychologiem, ustalane są cele terapii oraz
kierunek pracy. W trakcie procesu są one regularnie omawiane i weryfikowane.

Niektórym osobom w rozwiązaniu problemu pomaga jedno lub kilka spotkań
konsultacyjnych, inni decydują się na dłuższy proces terapeutyczny.

Tak.Psychologa obowiązuje tajemnica zawodowa, która obejmuje wszystko, co jest
omawiane podczas konsultacji, a także sam fakt korzystania z pomocy psychologicznej.

Informacje przekazywane w gabinecie nie mogą być udostępniane osobom trzecim
bez Twojej zgody.

Wyjątki dotyczą jedynie sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia.

Pierwsza wizyta to przede wszystkim empatyczna rozmowa i poznanie Twojej sytuacji.

Psycholog zapyta o: trudności, z którymi się zgłaszasz, Twoje doświadczenia
i historię problemu oraz oczekiwania wobec spotkań.

Celem pierwszej wizyty jest zrozumienie sytuacji oraz zaproponowanie dalszej formy wsparcia.
Czasami jedno spotkanie pozwala uporządkować myśli i emocje.

W innychprzypadkach wspólnie ustala się plan dalszej pracy.

Czy muszę dokładnie wiedzieć, z czym przychodzę?

Nie. Wiele osób zgłasza się do psychologa z ogólnym poczuciem, że coś w ich życiu
nie funkcjonuje tak, jak powinno, ale trudno im to dokładnie nazwać.

Rolą psychologa jest pomoc w zrozumieniu trudności oraz wspólne określenie celu pracy.

Psychologowie są przygotowani do pracy z różnymi trudnościami emocjonalnymi i życiowymi.

Najważniejsza w pracy terapeutycznej jest relacja i poczucie bezpieczeństwa.

Jeśli jednak po kilku spotkaniach czujesz, że relacja terapeutyczna nie jest dla Ciebie komfortowa, masz prawo zmienić specjalistę.

Diagnoza ADHD

U dorosłych ADHD może objawiać się m.in.: trudnościami z koncentracją,
problemami z organizacją czasu, odkładaniem zadań na później, impulsywnością,
poczuciem chaosu i przeciążenia, trudnościami w regulacji emocji.

Jeśli takie objawy są obecne od dłuższego czasu i wpływają na funkcjonowanie w
pracy lub życiu prywatnym, warto skonsultować się z psychologiem.

Tak.
ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym, które zaczyna się w dzieciństwie, jednak
wiele osób otrzymuje diagnozę dopiero w dorosłości.
Proces diagnostyczny obejmuje analizę obecnych objawów oraz funkcjonowania w
dzieciństwie.

Proces diagnostyczny zwykle obejmuje 2–3 spotkania.
Diagnoza obejmuje: szczegółowy wywiad kliniczny, analizę historii funkcjonowania,
standaryzowane kwestionariusze, testy psychologiczne i neuropsychologiczne

W procesie diagnostycznym mogą być wykorzystywane m.in.: DIVA-5, MMPI-2,
MOXO, testy badające funkcje poznawcze.

Po zakończeniu diagnozy pacjent otrzymuje pisemną opinię psychologiczną wraz z
zaleceniami.

Niektóre objawy mogą być podobne.
Dlatego rzetelna diagnoza opiera się na: szczegółowym wywiadzie, analizie historii
rozwoju, zastosowaniu standaryzowanych narzędzi diagnostycznych.

Doświadczony psycholog potrafi odróżnić ADHD od innych trudności, takich jak
depresja, zaburzenia lękowe, przewlekły stres czy PTSD.

Koszt diagnozy zależy od zakresu badań, w tym zastosowanych testów, obejmuje:
wywiad diagnostyczny, wykonanie testów psychologicznych, analizę wyników,
przygotowanie pisemnej opinii psychologicznej oraz konsultację podsumowującą.
Aktualna cena znajduje się w portalu ZnanyLekarz.pl

Tak.
Psycholog przeprowadza proces diagnostyczny i przygotowuje opiniępsychologiczną.

Ostateczne rozpoznanie medyczne ADHD oraz ewentualne leczenie farmakologiczne ustala lekarz psychiatra.

Tak. Współpracujemy z lekarzem psychiatrą specjalizującym się w pracy z osobami
z ADHD.
Pani doktor przyjmuje dzieci, młodzież oraz osoby dorosłe.

Po zakończeniu procesu diagnostycznego pacjent może zostać skierowany na konsultację psychiatryczną w celu: postawienia ostatecznego rozpoznania medycznego, omówienia dalszego leczenia, rozważenia ewentualnej farmakoterapii.

Dzięki współpracy psychologa i psychiatry możliwe jest kompleksowe podejście do diagnozy i leczenia.

Toksyczny związek

Nie zawsze jest to oczywiste. W relacjach z osobą o silnych cechach narcystycznych
mogą pojawiać się m.in.: brak zrozumienia dla Twoich emocji, potrzeba ciągłego
podziwu i uznania, manipulowanie lub podważanie Twojej perspektywy (np.
gaslighting), przerzucanie winy za problemy w relacji, krytykowanie lub umniejszanie Twoich osiągnięć.

Takie zachowania mogą prowadzić do poczucia dezorientacji, napięcia i obniżenia poczucia własnej wartości.

Jeśli masz wątpliwości dotyczące swojej relacji, warto omówić je z psychologiem.

Toksyczne relacje często opierają się na silnej więzi emocjonalnej i powtarzających
się cyklach napięcia, konfliktu i chwilowego „pojednania”, na początku związku ma
miejsce bombardowanie miłością, które powoduje powrót do przyjemnych
wspomnień.

W wielu takich relacjach pojawia się zjawisko trauma bonding, czyli silnej więzi
emocjonalnej (uzależnieniem emocjonalnym), powstającej pomiędzy osobą
doświadczającą przemocy a jej sprawcą. Polega na doświadczaniu przemocy
i chwilowej ulgi, co jest związane z systemem kar i nagród.

W takich relacjach mogą pojawiać się: manipulacja emocjonalna, poczucie winy,
nadzieja na zmianę partnera, stopniowe osłabienie poczucia własnej wartości

Dlatego wyjście z takiej relacji bywa trudne i często wymaga wsparcia psychologicznego.

Tak. Doświadczenie relacji z osobą narcystyczną może pozostawić długotrwałe
skutki, takie jak: obniżone poczucie własnej wartości, trudności z zaufaniem, silne
poczucie winy lub wstydu, trudności w stawianiu granic.

Wsparcie psychologiczne pomaga: zrozumieć mechanizmy relacji, odbudować
poczucie bezpieczeństwa, odzyskać poczucie sprawczości i własnej wartości.

W toksycznych relacjach często pojawiają się powtarzające się wzorce, takie jak:
ciągła krytyka i podważanie Twojej wartości, kontrolowanie Twoich decyzji lub
kontaktów, manipulowanie poczuciem winy, brak szacunku dla Twoich granic,
emocjonalne „rollercoastery”, czyli okresy intensywnej bliskości przeplatane
konfliktem i odrzuceniem

Takie relacje mogą prowadzić do obniżonego poczucia własnej wartości,
chronicznego stresu i poczucia zagubienia.

Gaslighting to forma manipulacji psychicznej, w której jedna osoba próbuje podważyć postrzeganie rzeczywistości drugiej osoby.

Może to polegać np. na: zaprzeczaniu wydarzeniom, które naprawdę miały miejsce,
wmawianiu drugiej osobie, że przesadza lub „wymyśla”, podważaniu jej emocji i
wspomnień, mgłę poznawczą.

Celem takiego działania jest wywołanie u partnera wątpliwości co do własnych ocen i emocji.

Zmiana jest możliwa, ale zwykle wymaga: świadomości własnych zachowań,
gotowości do pracy nad sobą, długoterminowej psychoterapii

Osoby o silnym natężeniu cech narcystycznych rzadko zgłaszają się po pomoc z
własnej inicjatywy, dlatego zmiana bywa trudna i długotrwała.

Jest to częste zjawisko po dysfunkcyjnej relacji. Związki oparte na manipulacji
i ciągłej krytyce mogą stopniowo podważać poczucie własnej wartości.

W takich sytuacjach często pojawia się: poczucie winy, trudność w stawianiu granic,
utrata zaufania do własnych decyzji, silny stres lub napięcie emocjonalne.

Wsparcie psychologiczne pomaga odbudować poczucie bezpieczeństwa, granice i zaufanie do siebie.

Seksuolog - to nie jest temat "tabu"

Tak. Problemy w sferze seksualnej mogą dotyczyć osób w każdym wieku i często mają związek ze stresem,
relacją partnerską, zdrowiem psychicznym lub doświadczeniami z przeszłości.

Najczęściej zgłaszane trudności to m.in.: zaburzenia erekcji, przedwczesny wytrysk,
trudności z osiągnięciem orgazmu, ból podczas współżycia, spadek libido.

Jeśli takie objawy utrzymują się przez dłuższy czas i wpływają na jakość życia, warto skonsultować się ze specjalistą.

Tak. Na funkcjonowanie seksualne mogą wpływać m.in.: stres i przemęczenie,
trudności w relacji z partnerem, niska samoocena, lęk przed bliskością,
doświadczenia z przeszłości lub trauma.

Dlatego w wielu przypadkach pomoc psychologa lub psychoseksuologa pozwala
lepiej zrozumieć źródło trudności i znaleźć rozwiązanie.

Tak. W wielu sytuacjach pomocna jest konsultacja dla pary, szczególnie gdy
trudności dotyczą: różnic w potrzebach seksualnych, problemów z komunikacją
w relacji, spadku bliskości w związku, napięć lub konfliktów wpływających na życie intymne.

Wspólna konsultacja pozwala lepiej zrozumieć potrzeby obu osób i znaleźć rozwiązania satysfakcjonujące dla partnerów.

Tak.
Konsultacja seksuologiczna jest bezpieczną przestrzenią do rozmowy o:
seksualności, orientacji seksualnej, tożsamości płciowej, wątpliwościach
dotyczących własnej tożsamości lub relacji.

Celem konsultacji jest zrozumienie doświadczeń pacjenta oraz wsparcie
w budowaniu zdrowej i satysfakcjonującej relacji z własną seksualnością.

Trauma

Tak. Doświadczenie przemocy emocjonalnej lub manipulacji w relacji może wpływać
na sposób budowania kolejnych relacji. Niektóre osoby po takich doświadczeniach
mogą: mieć trudność z zaufaniem, unikać bliskości, powtarzać podobne wzorce
relacyjne, nadmiernie obawiać się odrzucenia

Jest to naturalna reakcja systemu nerwowego, który próbuje chronić przed
ponownym zranieniem.

Tak. Proces zdrowienia często obejmuje: zrozumienie mechanizmów relacji,
odbudowanie poczucia własnej wartości, naukę stawiania granic, pracę nad
zaufaniem do siebie i innych

Wsparcie psychologiczne pomaga uporządkować doświadczenia z przeszłości oraz
odzyskać poczucie bezpieczeństwa i sprawczości.